Taal en wereld van Maarten Schakel: diens autobiografie (1982)

“Doet u maar één uro, meneer” zei de man achter de Kringloopkassa en daarmee was de aanschaf bezegeld van een tweedehands exemplaar van de autobiografie van Maarten Schakel. Uitgeverij De Haan in Haarlem zette in 1982 een montagefoto op de voorzijde – achterop trouwens herhaald – waarbij een deel van Schakels gezicht achter en boven een Hollands winterlandschap prijkt. Dat moet bijna wel de Alblasserwaard zijn, begin- en einde van de wereld van deze burgemeester en volksvertegenwoordiger. Zó lijkt ‘ie niet op Joseph Luns, maar in de realiteit gestoken in jacquet zag iemand hem er wel voor aan bij de ontvangst voor een kerkdienst aan het begin van een parlementair jaar in Den Haag en zo werd het pas begonnen Kamerlid Schakel naar de eerste rang geleid.

Niet alleen de foto is gemonteerd, ook de auteur en de titel lopen in elkaar over: Maarten Schakel De laatste der Mannenbroeders Politicus met een ideaal.

 

Hij heeft veel feiten precies bijgehouden, deze ARP’er die leefde van 1917 tot 1997, en zo kon hij dus moeiteloos familiegebeurtenissen als een ongeluk of een behaald examen van een van de kinderen of een uitslag uit de Europa Cup combineren met wat hij politiek meemaakte, vooral in de landelijke in de periode van 1964-1981. Door al die feitjes en series opsommingen krijgt het boek ondanks z’n leesbaarheid trekken van een verslag door de secretaris. Hij somt op bladzijde 50-51 precies op welke AR-leden na hem de Kamer zijn binnengekomen, volgens  het vaste stramien dat opent met “dr. C. Boertien, Geldrop, bedrijfsjurist bij Philips, lid sedert 18 mei 1965”. Geen wonder dat Maarten Schakel ook een akte bezat in de sfeer van boekhouden.

Hij bezat onder meer een MO-akte Duits, wat niet leidde tot een academische titel. Op het punt van de titulatuur was Schakel een pietje precies. Maar als hij een Portugese uitnodiging krijgt om in de koloniën Angola en Mozambique rond te kijken (van 13 tot 29 augustus 1973) krijgt hij geen medewerking van minister Pronk van Ontwikkelingssamenwerking. In de tekst spreekt Schakel van de heer Pronk en de heer S. Bosgra de destijds bekende leider van het Angola-Comité, ook al was Pronk doctorandus en Bosgra een (ik meen gepromoveerde) nucleair fysicus. Zijn hier prikjes uitgedeeld?  Als de Geachte Afgevaardigde zich over de kwestie schriftelijk wendt tot Pronk, is hij zodanig formeel en precies dat hier wel diens titulatuur maar óok de aanduiding “Minister zonder Portefeuille” vermeld wordt. Het is correct én een pesterijtje, lijkt het – waarom moeten we anders de brief inclusief adressering in de autobiografie lezen.

Schakel was politiek aan de rechterflank te vinden en daar kwam hij voor uit: God, Nederland en Oranje was wat hem paste als een driedelig pak, zeven dagen per week. Ook de protestantse herkomst verloochende hij niet en als er iets aan die autobiografie duidelijk wordt, dan is het de taal uit die sector. De jongste dag, versloeg mij de adem, in ongerechtigheid geboren (het kabinet-Den Uyl), uit de ouderlijke macht ontzegd, een wijle, aangorden, alsmede, te vijf uur, ten besluite – dat klonk in 1982 in mijn herinnering ook al hetzij gedateerd hetzij protestants gelokaliseerd hetzij verkeerd.

Schakel spreekt (altijd uit het hoofd) en schrijft Nederlands in de tijd dat de versoepeling van mede naar mee zich voltrekt. Bij hem vinden we beide vormen, figuurlijk gesproken op zondag de oude, door de week soms de nieuwe. Komisch is het dan als we lezen dat Schakel ’s ochtends bij vertrek van huis noteert: “…. deelde ik mijn Anna mede….” (blz. 123). Anna is de echtgenote, soms aangeduid als “kostbare vracht” als ze met Schakel mee rijdt in de auto. Daar krijgen de notulen een opstel-karakter, zoals bij dit type zinnen: “Die middag moest het vaatje der stuurmanskunst diep aangeslagen worden.” (dezelfde blz. 123)

Tegelijkertijd is het ook Nederlands van even over de helft van de 20ste eeuw. Woorden als snieren, soft– en hardware, omturnen, het niet kunnen maken gebruikt de auteur en dat klinkt als modern Nederlands van die dagen. Omswitchen is een ander voorbeeld. Rond 1960 was het in de Tweede Kamer een poos gangbaar om te spreken van overswitchen, eenzelfde tijdelijke aanpassing aan het Nederlands om de inburgering van het Engelse switchen te versoepelen.

Taal interesseerde Schakel in bijzondere mate, in een van de latere hoofdstukken benadrukt hij dat. “Grammaticaal stoeien met de taal behoort tot mijn geliefkoosde intellectuele genoegens”, lezen we op pagina 162. Bovenaan diezelfde bladzijde eindigt de zin die op 161 als volgt begon: “(…) ik raakte bedreven in verbuigen en vervoegen, wist op den duur onderwerp en gezegde, antecedent en betrekkelijk voornaamwoord feilloos op elkaar te laten kloppen.”

Op die zin moet ik een poosje kauwen net als op dat eerdere “uit de ouderlijke macht ontzegd”. Heeft Maarten Schakel hier woorden of zinsdelen “feilloos op elkaar laten kloppen” of is er toch een foutje gemaakt? Is het Alblasserwaards of inmiddels verdwenen Nederlands uit confessionele hoek?

Maarten Schakel De laatste der Mannenbroeders Politicus met een ideaal – hoeveel plezier kan een boekje van 1 euro verschaffen.

 

Posted in PARLEVINKEN, prot-chr | Leave a comment

De Krant Bekeken (5)

Zie voor de achtergrond van deze bijdrage De Krant Bekeken (1). Hier volgen de laatste drie stuks.

De Krant Bekeken-suggestie Stel, u werkt bij Studio Sport. U ziet beelden die uit de hele wereld binnen komen en u hoort daar uw collega’s uit andere landen commentaar bij leveren. U moet de Nederlandse toeschouwers mondelinge hulp bieden bij die beelden en dus geeft u een beetje in uw eigen woorden weer wat die collega’s in andere talen gezegd hebben. U vertaalt en praat dus gewoon een beetje na. Niet erg, journalistiek is in principe doorgeven.
Geen probleem dus. Als uw collega-tenniscommentator uit Melbourne, New York of uit Londen het heeft over “statistics” vertaalt u dat niet meer zoals u op school geleerd hebt met “getallen”. Dat is u veel te alledaags en te nuchter. U zegt gewoon dat de statistieken duidelijk maken dat Edberg veel sterker is aan het net en dat Krajicek beter serveert dan retourneert. De statistieken. Prachtig woord waarmee u het gewicht van uw functie fraai compenseert.
Zoiets moet er wel aan de hand zijn, iets van zwaardoenerigheid. Waarom vertaalt niemand “figures” door ‘figuren’? Betekent hetzelfde, maar oort veel minder en daar zijn we waar we moeten wezen: hoe het oogt en hoe het oort, daar gaat het in de eerste plaats om in de media.

De Krant Bekeken-suggestie Hoe zit het daarboven eigenlijk in elkaar? Hoe ziet het labyrint eruit dat hersens heet? Zelfs als we alleen zouden willen weten hoe taal in dat centrum werkt, is er voldoende onduidelijk om een heel leger onderzoekers mee aan het werk te sturen: in Nederland, en nog veel meer daarbuiten. We weten er kennelijk niet veel van. In elk geval is dit duidelijk, woorden die wat met elkaar te maken hebben zijn op de een of andere manier via korte wegen aan elkaar verbonden. Waarom krijgen we anders problemen met trend en trant? In geschreven taal kun je soms zien dat deze twee vreemde woorden in elkaar gaan grijpen: racisme en fascisme. Beide alleen al op grond van hun uitgang van vreemde, Latijnsige herkomst. Door hun betekenis komen ze bij elkaar in de buurt, qua klank zitten ze ook niet zo ver van elkaar af. Het gekste is nog die sc-combinatie in fascisme. De uitspraak van fasjisme is nog onnederlandser dan die van rassisme. Toch is hun overeenkomst in klank en betekenis voldoende groot om voor nogal wat medeburgers aanleiding te geven tot misverstanden. Zij zeggen ook “rasjisme” en “fassisme”. Er is helaas veel voor te zeggen om een derde vorm te creëren die beide dekt: rascisme.

De Krant Bekeken-suggestie Advertentie gezien gisteren? Misschien werft Solaa… vandaag ook wel met deze tekst:…. bruine teint….
Een bruine teint is vast veel mooier dan een bruine tint. Tussen teint en tint zit meer verschil dan een e-tje. Het eerste is deftiger, allicht duurder en in elk geval Franser dan het tweede woord, ofschoon ze hetzelfde betekenen. Aan teint zie je het Franse nog duidelijk terug, die herkomst is bij tint weggebleekt.
Teint spreek je met een è-klank uit die ook vooraan in serre zit: “tèènt”. Maar die lange klinker is onnederlands en daarom passen we dat een beetje aan: “tèènt” wordt “tint” en zo hebben we het woord van Frankrijk wat verkleurd geïmporteerd in Nederland.

Blijft de vraag waarom tèènt niet gewoon tent geworden is in plaats van met klinkerverandering tint. Het probleem van tèènt is, dat er hier al een woord tent bestond. Zo’n vreemd woord kun je beter wat omschminken tot een feitelijk nieuw woord in het Nederlands (tint) dan tot eentje die al bestaat. Tent was immers als het ware al bezet.

 

Posted in In het nieuws | Leave a comment

De Krant Bekeken (4)

Zie voor de achtergrond van deze bijdrage De Krant Bekeken (1).

De Krant Bekeken-suggestie We zijn een stelletje mafkezen bij elkaar, laat Jaap Kiers Henk Kok zeggen in de maandagse rubriek Forum. Eigenlijk heet ‘ie FORUM FORUM FORUM, er komen altijd heel wat mensen aan het woord. Of die mensen nu wat van belang zeggen of niet, ze worden gebeld en daarna geciteerd, zelfs als ze zeggen dat ze niks te zeggen hebben. Ik weet dat uit ervaring. Henk Kok zal het dus over mafkezen gehad hebben en over sprintssters, want Jaap Kiers gebruikte aanhalingstekens. Sprintsters heeft Henk Kok gezegd (hij stottert niet midden in dit woord), sprintssters heeft Jaap Kiers geschreven. Waarom doet Jaap Kierss dat? Hij heeft geleerd dat een vrouwelijke schaatser een schaatsster is, net als Steffi Graf een tennisster is. Daarna is het een klein stapje om te vergeten dat die dubbele s alleen voorkomt na een woord waarvan de stam eindigt op s: tennis- en schaats-. Sprint eindigt op een andere letter en daarvan is de vrouwelijke afleiding dus gewoon een sprint-ster. Dat sommige mensen in plaats van sprint “sprints” zeggen en “rits” en “krants”, heeft dát er mee te maken? Niet. Niets!

De Krant Bekeken-suggestie De gordijntjes van de taal verhullen soms de werkelijkheid op een subtiele manier. In Groningen – zich noemende Metropool van het Noorden – staat in de wijk Oosterpoort een centrum dat zijn naam ontleend heeft aan de wijk zelf: De Oosterpoort. Niet echt spectaculair in vergelijking met namen als De Lawei, De Klinker of De Muzeval maar de Stad slaat subtiel terug.

Die regionale centra zijn culturele centra: cultureel centrum De Tamboer, cultureel centrum De Molenberg en noem maar op. Noem de Oosterpoort geen cultureel centrum. In Groningen hebben ze het over het cultuurcentrum en dat scheelt een slok op een borrel. Het onderscheid tussen cultuur en cultureel is niet alleen een kwestie van woordsoorten (zelfstandig versus bijvoeglijk naamwoord). In De Kolk worden culturele dingen gedaan, in de Oosterpoort wordt aan cultuur gedaan. Dat is niet hetzelfde, cultuur is meer dan cultureel. Cultureel komt in de buurt, cultuur is het. Wat interessant is, is de vraag of een culturele commissie van de gemeente Groningen ooit dat wezenlijke verschil onder woorden gebracht heeft ten tijde van de naamskeuze van De Oosterpoort. Dat moet iemand kunnen onthullen.

P.S. Vergissing. Groningen heeft natuurlijk een cultuur-commissie.

 

Posted in In het nieuws | 1 Comment

De Krant Bekeken (3)

Zie voor de achtergrond van deze bijdrage De Krant Bekeken (1).

De Krant Bekeken 06-12-1991 Henk Kuipers schreef gisteren een stukje over de markt. In de eerste regels gebruikte hij een opmerkelijk groot aantal verkleinwoordjes: Kalmpjes slenteren langs kraampjes, een bosje bloemen kopen en een lekkerbekje. Maar waar veel mensen frietjes verwacht hadden werden het frieten,- zullen wel grote geweest zijn.
Verklein-uitgangen veranderen de betekenis van woorden. Soms zeggen ze dat een woord iets kleins beduidt: een hoopje stelt niet veel voor. Soms is het verkleinde woord normaal (een bosje bloemen), terwijl het gewone dan iets bijzonders is (een bos bloemen). Soms kun je een verkleinwoord niet vergroten, bijvoorbeeld omdat er dan een ander woord ontstaat. Een lekkerbek is geen consumeerbaar visje meer maar is een persoon geworden. En van puikje kun je geen puik maken. Soms kun je woorden niet verkleinen: de markt is daar een voorbeeld van, groente ook.
Soms zijn er meer mogelijkheden. Een bloempje is een kleine bloem, een bloemetje betekent een boeket(je). Soms is er een rekkelijk verband tussen op het oog verwante woorden als kwart en kwartje, telefoon en telefoontje, blauw en blauwtje. Soms ontstaat er door zo’n uitgangetje een positieve lading: autootje meneer!

Het was weer een heerlijk avondje gisteren.

De Krant Bekeken 07-12-1991 De rollen waren vroeger in de bus heel helder verdeeld. De conductrice regelde de kaartjes, de chauffeur zorgde voor het vervoer. Een mannelijke conductrice had je evenmin als een vrouwelijke chauffeur.
Een vrouwelijke chauffeur is een chauffeuse, een mannelijke conductrice zou in de bus net als bij de Nederlandse Spoorwegen een conducteur geweest zijn.
Vaak – maar niet altijd – is van een man-aanduidend woord een tegenhangster te maken door iets toe te voegen. Het kortste systeem wordt toegepast bij woorden zoals patiënt. Dat gebruik je als het m/v is, bedoel je uitsluitend v, dan is verlenging tot patiënte voldoende. Bij heel wat woorden gaat het om een ingrijpender aanpak, zoals bij chauffeuse en conductrice. Bij een rolbevestigd woord als secretaris zorgt feminisering tot secretaresse overigens voor misverstanden.
De GADO zoekt blijkens een advertentie in de krant van eergisteren deeltijders die de reizigers telefonisch willen helpen aan reisinformatie. Dat was tot nu toe een v-rol: informatrice. Wat maak je daarvan als je het betrekking wilt laten hebben op een man? Informateur? Nee, dat heeft met de politiek te maken.
Informator? Nee, bestaat nog niet.
De GADO werft “Informatrices/Informanten”. Informant: iemand die inlichtingen geeft, bijvoorbeeld aan de politie of voor wetenschappelijke doeleinden… Persoonsgebonden inlichtingen bovendien.

Informant krijgt er vanaf 31 mei 1991 een extra betekenis bij als het project Openbaar Vervoer Reisinformatie van start gaat, en nog wel een neutrale. De “informatrice” had de GADO weg kunnen laten, want een informant is net als een patiënt een m/v-woord.

Aanvulling in 2018: Ik zag een kapperszaak die zich De Tondeur noemde. Schitterende vondst voor de aanduiding van een herenkapper en een mooie tentamenopgave tijdens de studie Nederlands.

 

Posted in In het nieuws | Leave a comment

De Krant Bekeken (2)

Zie voor de achtergrond van deze bijdrage De Krant Bekeken (1).

De Krant Bekeken 04-12-1991 Her– is terug. Het voorvoegsel betekent opnieuw datgene doen wat in het werkwoord erna aangegeven staat: herlezen, herbouwen, herijken. Soms zit de betekenis er net naast. Herzien is niet opnieuw zien maar gaat al verder, nl. veranderen op grond van nieuwe inzichten. Soms valt ver– tegen her– weg: van ver-nieuwen maken we niet hervernieuwen maar eenvoudig hernieuwen. Her- is oud, door en door Nederlands en tegelijkertijd springlevend, onder andere geliefd in de taalkeuze van de ambtenaren. Vonhoff was gisteren volgens deze krant mordicus tegen het terugdraaien van de spreidingsoperatie van de PTT. Ir. Dik van de PTT, die werkzaam is in dezelfde stad, ontkende die herspreiding. Herspreiding laat ons bijna geloven dat er nógmaals gespreid wordt, maar dat is ambtelijke handigheid. Herspreiding hoort bij de groep met herziening: het is niet opnieuw spreiden, het gaat in dit geval om terugdraaien! Die eerste betekenis van her– blijft bestaan en komt zelfs in niet-nederlandse woorden voor. Volgens een kop in dezelfde krant van gisteren is in Rome gesproken over het her-evangeliseren van Europa: de oude missie nog eens dunnetjes over doen. Terugdraaien van de evangelisatie schijnt niet bedoeld te zijn.

Her- blijft problematisch. Als Vonhoff eerst vermagert, vervolgens weer groeit en dan opnieuw wil afvallen, wat is in dat geval hermageren?

De Krant Bekeken 05-12-1991 Freddie Mercury is vorige week overleden. De dood van de zanger van Queen veroorzaakt nu een run op de platenzaken, dat zijn winkels waar vroeger grammofoonplaten verkocht werden. De platen zijn vervangen door de CD’s die we draaien omdat we dat voorheen deden met platen. Woorden blijven bestaan, desnoods ook tegen de ontwikkelingen in. Mercury’s overlijden kan niet de enige reden zijn waarom de CD’s als warme broodjes over de toonbank (een bank waarop of waarin vroeger iets getoond werd, zeg maar: daar waar de kassa staat) vliegen, zeggen de winkeliers. “Sinterklaas en kerstdagen zijn daar natuurlijk debet aan”, verklaarde Bob Dam van De Cirkel gisteren in deze krant. Debet betekent schuldig en dat is een negatieve uitdrukking. Vindt de ondernemer Dam het ónplezierig dat Sinterklaas en Kerstman tot een grote omzet leiden? Het is nauwelijks voor te stellen. Mercury’s overlijden zou je er debet aan kunnen noemen, want dat is de voor zijn fans onaangename reden voor deze hausse.

Hausse betekende vroeger prijsstijging, tegenwoordig slaat het ook op de omzetstijging veroorzaakt door een run, een stormloop. Stormloop betekende vroeger een gewelddadige aanval. Run was eerst alleen maar een punt bij cricket en later bij honkbal.

Posted in In het nieuws | Leave a comment

De Krant Bekeken (1)

Het was met reden dat hier de afgelopen week dagelijks een stukje verscheen over de taal van een krant, in dit geval NRC Handelsblad. Na een serie voorbeelden van opgevallen taal in de weekendkrant van 28/29 juli volgden er stukjes over menig(e), voormalig, regels rond het lidwoord, plaats delict, Brexiteer en tranendallen gebaseerd op wisselende edities van de voorbije week. Dat was een herhaling van iets wat ik in de vroege jaren ’90 een keer in stilte had gedaan: in de middagpauze een exemplaar van het Nieuwsblad van het Noorden kopen (dat was toen nog niet opgegaan in het Dagblad met dezelfde achternaam) en kijken, of en zo ja, hoe snel het lukte om een suggestie te vinden voor een klein taalstukje. In mijn gedachten vulde dat de volgende dag een klein hoekje op bijvoorbeeld de voorpagina. De redactie voelde niet voor zo’n dagelijks columnpje dat ik KVG noemde, Krant Van Gisteren. Misschien bestond er op de redactie vrees voor kritiek op de taal van de krant, misschien was het ook niet zo geslaagd wat ik schreef. Ik weet desondanks wat voor plezier ik er aan beleefde, aan het zoekend lezen en het bedenken plus schrijven van een stukje. Als het begrip blog en het systeem van een weblog in 1991 al had bestaan, zou het net als nu in eigen beheer gepubliceerd hebben kunnen worden.

Wat ik destijds schreef vond ik laatst terug. Na de inleiding via een serie actuele stukjes over taal in NRC Handelsblad in de hete zomer van 2018 volgen op deze plaats een aantal van die probeersels uit een ander seizoen in 1991, simpelweg twee-aan-twee vastgelegd. In 1993 maakte ik nog eens een aantal proeves, een paar daarvan zullen op deze plaats de laatste zomergasten van vroeger zijn. Ik noem ze nu De Krant Bekeken, naar het boek dat Bart Tammeling schreef over (vooral of onder meer) het Nieuwsblad van het Noorden, toen nog gevestigd aan het Gedempte Zuiderdiep.

Als meer mensen met taal in hun mars zich aan zoiets in een gezamenlijk project zouden wagen, zou dat op jaarbasis een aardige oogst aan inzichten moeten kunnen opleveren. Samen ja, want de krant bekijken is een tijdrovende bezigheid.

De Krant Bekeken 02-12-1991 Johan Olaf Koss won vorig jaar alles wat er met schaatsen te winnen was, maar nu wordt zijn positie door jongeren bedreigd. Na de Berlijnse coupe van Zandstra was daar zondag in Heerenveen Ritsma en later ook nog een imponerende Vunderink: jong en oud tegen Koss aan het samenspannen? Ach, het seizoen is koud begonnen…. Na de Berlijnse coupe? De speciale verslaggever zal coup bedoeld hebben, een slag, overval, een staatsgreep. Van Dale zegt erbij dat we het uit het Frans hebben en daarom spreken we coup net zo uit uit als onze vaderlandse koe. Tenminste, dat doen de mensen die Frans gehad hebben. Met een beetje Frans weet je al dat een uitspraak “koep” in het Frans als coupe geschreven moet worden. Zónder streepje, anders is het een zitgedeelte in een trein: coupé. Coup en coupe zijn familie van de woorden coupé, coupure en coupon (ze hebben met afsnijden en slaan te maken), maar alleen de eerste twee worden door elkaar gehaald. Dat heeft te maken met de uitspraak en schrijfwijze van het Frans èn met het eigenaardige verschijnsel dat je zo’n indrukwekkende zaak als een coup in geen geval wilt verbinden met een melkfabriek. En daardoor ontstaat een coup van een fout.

De Krant Bekeken 03-12-1991 Van Dale heeft vrij wat woorden opgenomen die beginnen met stuk-. De kwestie voor de woordenboekmaker is natuurlijk of hij reeksen gevallen moet opnemen van woorden die het veroorzaken van dat kapotte (“stukke” bestaat niet) nader beschrijven: zijn stuk maken twee woorden of is er één woord stukmaken?
Stuk(-)bijten bestaat ook. Je kunt bijvoorbeeld je lippen stuk bijten, zegt Van Dale. De sport-betekenis geeft dit woordenboek er niet bij. Gisteren schreef deze krant dat Karlstad, Veldkamp, Bos en wereldkampioen Koss zich stuk beten op de formidabele eindtijd van Rob Vunderink op de tien kilometer, afgelopen zondag in Heerenveen. De betekenis is dus: ondanks pogingen niet kunnen tippen aan.
Die prestatie van Vunderink kon niet door de NOS getoond worden, want de camera’s waren al opgeruimd, Vunderink reed als een van de laatsten. Dat is tegelijk het merkwaardige aan die zin in het verslag van gisteren: kúnnen Velkamp, Karlstad en die anderen zich stuk bijten op een tijd van Vunderink die deze pas uren later “neerzette”?

Onwaarschijnlijk. Sportverslaggevers zijn verzot op moderne taal. De liefde voor het gebruik van een nieuwere vorm zou het bij de speciale verslaggever wel eens hebben kunnen winnen van de volgorde van de gebeurtenissen. Zó snel reed Vunderink nu ook weer niet….

Posted in In het nieuws | Leave a comment

Je man laten lopen bij vrouwenhockey

Bij de zesde betekenis onder het trefwoord man in Van Dale ontbreekt een uitdrukkelijke verwijzing naar het vrouwelijke geslacht. Man in toepassing 6 heeft in algemene zin betrekking op iemand die behoort tot een bemanning, een leger enzovoort, maar laten we ons even richten op sport. We strepen aan in Van Dale:

zijn man
a degene tegen wie iemand moet vechten = tegenstander
b bij teamsporten als bv. voetbal die speler van de tegenpartij op wie je als verdediger speciaal moet letten

• uitdrukking op de man spelen
a de speler proberen te raken (i.p.v. de bal)
b zich niet zakelijk tegen iem. opstellen, maar hem persoonlijk hard aanvallen

• uitdrukking; voetbal; schertsend eerst de man, dan de bal
speelwijze waarbij iemand meer aandacht heeft voor het uitschakelen van de tegenstander dan voor het veroveren van de bal

Juist vandaag – de finale WK hockey in Londen staat op het programma – kunnen we horen dat een speelster haar man niet moet laten lopen. Haar man is in zo’n geval echt een vrouw. Let op, na afloop gisteren hoorden we het in de commentaren – het kan vandaag zomaar weer gebruikt worden want het is zeer gangbaar bij vrouwenhockey en bij dito voetbal vast ook. Als een hockeyster een teamgenote toeschreeuwt “Je man!!” betekent dat binnen de lijnen iets anders en waarschuwenders dan daarbuiten wellicht.

In geschreven media is het niet gemakkelijk aan te treffen, maar gelukkig is er LexisNexis. Onmiskenbaar is de context, want het gaat om een gezin waarvan vier meisjes hockeyen én bij elkaar in het team zitten. De Stentor schrijft op 27 november 2015: “Gezinnen met vier meiden zijn al vrij uitzonderlijk. Bij de familie Van den Burg spelen ze ook nog eens in één team. Vier zussen in één elftal, hoe vaak komt dat voor in de hockeywereld?” De tekst vervolgt: “Marieke is de jongste telg uit het gezin. Ze mag af en toe invallen. Voor de verdedigster is het niet gemakkelijk om onderdeel uit te maken van een team dat klap op klap krijgt en troosteloos onderaan bungelt in de eerste klasse D. ,,Ook al verliezen we veel wedstrijden, ik vind het al gaaf dat ik de kans krijg om mee te spelen”, zegt de haviste. ,,Ik denk dat het ook voor mij ook anders voelt dan voor de oudste twee. Het is voor mij nog een leerjaar. Ik kan me wel meer aan mijn zussen ergeren dan mijn andere teamgenoten. Het gaat dan om dingetjes als je man laten lopen.””

Dat moet Van Dale nog even uitdrukkelijk aan die zesde betekenis toevoegen. Let maar op vanmiddag, bij de finale – half 5 in Londen, half 6 bij ons bij de NOS: Je man (niet) laten lopen, bij hockey voor vrouwen/dames/meisjes.

Onzeker is nog of er na afloop een Man of the Match gekozen wordt.

 

Posted in In het nieuws, Rijp voor opname (Van Dale) | Leave a comment